ของบางอย่างไม่ได้หายไปไหน
มันแค่อยู่ในที่ที่เราไม่เคยจำได้ว่าเอามันวางไว้ตอนไหน
ผมเคยคิดว่าตัวเองเป็นคนซุ่มซ่าม
จนกระทั่งเริ่มสังเกตว่า ของที่หายบ่อยที่สุด
มักเป็นของที่ผมใช้ตอนกำลังคิดเรื่องอื่นอยู่พร้อมกัน
กุญแจที่วางลงตอนคุยโทรศัพท์
โทรศัพท์ที่วางไว้ตอนกำลังรีบ
ของชิ้นเล็กๆ ที่ถูกปล่อยจากมือในจังหวะที่หัวไม่ได้อยู่ตรงนั้น
มือทำหน้าที่ของมันได้ดี
แต่ความจำกลับไม่ตามมา
บางครั้งผมหาของชิ้นเดิมไม่เจอ ทั้งที่มั่นใจว่าเพิ่งเห็นมันเมื่อไม่กี่นาทีก่อน
เดินวนอยู่ในห้องเดิม เปิดลิ้นชักเดิม มองโต๊ะเดิม
จนเริ่มสงสัยว่าตัวเองมองข้ามอะไรไป
หรือจริงๆ แล้ว ผมไม่เคยมองมันอย่างตั้งใจตั้งแต่แรก
มีนักเขียนคนหนึ่งเคยตั้งข้อสังเกตไว้ว่า
มนุษย์ไม่ได้หลงทางเพราะไม่รู้ว่าจะไปไหน
แต่หลงทางเพราะไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ตรงไหนในขณะนั้น
ผมคิดว่าของที่หายบ่อยก็คล้ายกัน
มันไม่ได้หายเพราะเราไม่จำ
แต่มันหายเพราะตอนที่เราวางมันลง
เราไม่ได้อยู่กับช่วงเวลานั้นจริงๆ
เราวางของลงระหว่างคิดถึงเรื่องถัดไป
วางกุญแจพร้อมกับความกังวล
วางโทรศัพท์พร้อมกับความรีบ
แล้วก็เดินต่อไป โดยทิ้งช่วงเวลานั้นไว้ข้างหลัง
ความจำไม่ทันได้ทำงาน
เพราะมันไม่มีอะไรให้เกาะ
ผมเริ่มสังเกตว่าช่วงไหนของชีวิตที่ของหายบ่อย
มักเป็นช่วงเดียวกับที่วันทั้งวันไหลไปเร็วผิดปกติ
เร็วเกินกว่าจะจำได้ว่าเช้าทำอะไร
เร็วเกินกว่าจะรู้ตัวว่าค่ำมาถึงตอนไหน
มันเป็นช่วงที่เราทำหลายอย่างพร้อมกัน
แต่ไม่ได้อยู่กับสักอย่างเดียวจริงๆ
และของที่หาย
ก็กลายเป็นสัญญาณเล็กๆ ว่าบางที
เราอาจกำลังใช้ชีวิตเร็วเกินไปสำหรับความจำของตัวเอง
น่าสนใจตรงที่
พอเราหยุดหา
ของบางอย่างกลับโผล่ออกมาเอง
ไม่ใช่เพราะมันย้ายที่
แต่เพราะตอนนั้น
เราเริ่มมองอย่างตั้งใจ
เหมือนสมองต้องการความนิ่งเล็กน้อย
เพื่อจะค่อยๆ ดึงภาพบางอย่างกลับมา
ภาพมือที่วางของลง
ภาพโต๊ะ
ภาพจังหวะที่เราหยุดอยู่ตรงนั้นเพียงเสี้ยววินาที
เสี้ยววินาทีที่ตอนนั้นเราไม่เคยรู้ตัวว่ามันสำคัญ
ผมไม่ได้คิดว่าการทำของหายเป็นเรื่องใหญ่
แต่มันทำให้ผมเริ่มตั้งคำถามกับจังหวะชีวิตของตัวเอง
ว่าเราจำเป็นต้องรีบขนาดนั้นจริงหรือเปล่า
หรือเราคุ้นชินกับการอยู่ข้างหน้าเวลา
จนลืมอยู่กับปัจจุบันไปทีละนิด
บางที
การหาของไม่เจอ
ก็เป็นข้ออ้างเล็กๆ
ให้เราได้หยุด
ยืนอยู่เฉยๆ
และทบทวนว่าเมื่อครู่
เรากำลังคิดถึงอะไรอยู่
ของบางอย่าง
ถ้าเราวางมันลงอย่างตั้งใจ
มันก็มักจะไม่หาย
และบางช่วงของชีวิต
ถ้าเราอยู่กับมันให้ช้าลงอีกนิด
บางทีเราก็อาจไม่ต้องหาความทรงจำของตัวเองบ่อยเท่าที่เป็นอยู่ทุกวันนี้
