หลังจากคืนที่ผมเห็นเงาในกระจกขยับช้ากว่าตัวเองอย่างชัดเจนเป็นครั้งแรก ผมแทบไม่กล้ายืนอยู่หน้ากระจกนานๆ อีกเลย ทุกอย่างในห้องน้ำยังเหมือนเดิม ไฟยังสว่างเท่าเดิม กระจกยังใสเหมือนเดิม แต่ความรู้สึกที่เคยเป็นแค่ความแปลกใจ เริ่มกลายเป็นความระแวงโดยไม่รู้ตัว
ผมพยายามบอกตัวเองว่า อย่าคิดมาก อย่าปล่อยให้เรื่องเล็กๆ มาทำให้การใช้ชีวิตสะดุด แต่ทุกคืนก่อนนอน ความคิดเรื่องเงาในกระจกก็จะโผล่ขึ้นมาเสมอ จนบางครั้งผมต้องเปิดไฟในห้องทิ้งไว้ทั้งคืน เพราะไม่อยากให้ความมืดทำให้จินตนาการมันทำงานมากเกินไป
ผิวหน้าของผมยังคงดีขึ้นต่อเนื่อง รอยสิวจางลง ผิวเรียบขึ้น จนเพื่อนร่วมงานเริ่มทักถี่ขึ้น บางคนถามว่าทำคลินิกหรือเปล่า บางคนขอชื่อผลิตภัณฑ์ไปใช้ตาม ผมเองก็เริ่มสงสัยเหมือนกันว่า มันดีขึ้นเร็วเกินไปหรือเปล่า ทั้งที่ชีวิตประจำวันก็ไม่ได้เปลี่ยนแปลงอะไรเลย
คืนนั้นทำให้ผมเริ่มเลือกใช้ของกับตัวเองอย่างระมัดระวังมากขึ้น และรวบรวมไว้ใน
(ของที่เผลอจำ – ดูแลผิวหน้า)
วันหนึ่งหลังเลิกงาน ผมเดินเล่นแถวถนนเล็กๆ ใกล้ทางขึ้นดอยสุเทพ เพื่อเปลี่ยนบรรยากาศ ระหว่างทางผมเห็นร้านขายเครื่องสำอางเล็กๆ ร้านหนึ่ง ตั้งอยู่ระหว่างร้านซักรีดกับร้านขายของชำเก่าๆ หน้าร้านไม่มีป้ายชัดเจน มีแค่ประตูกระจกฝุ่นจับ กับชั้นไม้ที่วางขวดแก้วเรียงกันอยู่ด้านใน
ผมไม่แน่ใจว่าทำไมถึงเดินเข้าไป ทั้งที่ปกติไม่เคยสนใจร้านลักษณะนี้มาก่อน อาจเป็นเพราะความอยากรู้ หรืออาจเป็นเพราะความรู้สึกบางอย่างที่ดึงดูดผมเข้าไปโดยไม่รู้ตัว
ภายในร้านเงียบมาก เงียบจนได้ยินเสียงฝีเท้าของตัวเองบนพื้นไม้ เจ้าของร้านเป็นผู้หญิงวัยกลางคน ผิวซีด หน้าตาเรียบเฉย เธอนั่งอยู่หลังเคาน์เตอร์โดยไม่เงยหน้าขึ้นมองผมในทันที เหมือนรู้ล่วงหน้าว่าผมจะเดินเข้ามา
ผมเดินดูสินค้าบนชั้นอย่างเงียบๆ ขวดส่วนใหญ่ไม่มีฉลากชัดเจน มีแค่สติกเกอร์เล็กๆ เขียนชื่อด้วยลายมือ บางขวดดูเหมือนผ่านการใช้งานมาแล้วด้วยซ้ำ จนกระทั่งสายตาผมไปหยุดอยู่ที่ขวดเซรั่มใสขวดหนึ่ง วางอยู่มุมในสุดของชั้น
มันเป็นขวดธรรมดา ไม่มีลวดลาย ไม่มีโลโก้ แต่กลับดึงดูดสายตาผมอย่างประหลาด
“ตัวนี้…ใช้แล้วเห็นผลเร็ว” เสียงของเจ้าของร้านดังขึ้นเบาๆ จากด้านหลังเคาน์เตอร์
ผมสะดุ้งเล็กน้อย เพราะไม่ทันรู้ตัวว่าเธอเดินมาใกล้ขนาดนั้นแล้ว เธอยื่นขวดเซรั่มมาให้ผม พร้อมรอยยิ้มบางๆ ที่ดูไม่ถึงกับเป็นมิตร แต่ก็ไม่เย็นชา
“หลายคนที่มาซื้อ…กลับมาอีก” เธอพูดต่อ น้ำเสียงราบเรียบเหมือนกำลังเล่าเรื่องทั่วๆ ไป
ผมไม่รู้ว่าทำไมถึงตัดสินใจซื้อทั้งที่ไม่ได้ถามรายละเอียดอะไรเลย เหมือนมือมันรับขวดนั้นมาเองโดยไม่ผ่านการคิด
คืนนั้นผมลองใช้เซรั่มขวดใหม่เป็นครั้งแรก หลังล้างหน้าเสร็จ ผมหยดมันลงบนฝ่ามือ กลิ่นจางๆ คล้ายสมุนไพรผสมกับอะไรบางอย่างที่อธิบายไม่ถูก ละเลงลงบนผิวหน้า แล้วปล่อยให้มันซึมเข้าไปอย่างช้าๆ
ไม่กี่นาทีต่อมา ผมรู้สึกเย็นวาบบนผิว เหมือนมีลมเย็นพัดผ่านหน้า ทั้งที่หน้าต่างปิดสนิท ผมยืนมองตัวเองในกระจก เห็นผิวดูใสขึ้นเล็กน้อยทันที ราวกับผ่านการพักผ่อนมาเต็มที่
คืนนั้นผมนอนหลับลึกกว่าปกติ แต่ในความฝัน ผมเหมือนได้ยินเสียงใครบางคนกระซิบใกล้หู เป็นเสียงเบามาก จับใจความไม่ได้ รู้แค่ว่ามันทำให้ผมรู้สึกไม่สบายใจตั้งแต่ยังไม่ทันตื่น
หลังจากวันนั้น ทุกคืนที่ผมใช้เซรั่มขวดนั้น ผมจะเริ่มได้ยินเสียงแผ่วๆ ในห้อง บางคืนเหมือนเสียงหายใจ บางคืนเหมือนมีคนเรียกชื่อผมเบาๆ จากมุมมืด แม้จะพยายามบอกตัวเองว่าคงเป็นเสียงลม หรือเสียงจากห้องข้างๆ แต่ลึกๆ ผมก็รู้ว่ามันไม่เหมือนเดิม
ผิวหน้าผมดีขึ้นเรื่อยๆ จนแทบไม่มีที่ติ แต่ในขณะเดียวกัน ผมกลับรู้สึกว่าตัวเองเริ่มเปลี่ยนไป ผมนอนน้อยลงโดยไม่ง่วง ยืนมองกระจกได้นานขึ้นโดยไม่รู้สึกเบื่อ และบางคืน ผมรู้สึกเหมือนกำลังรอคอยบางอย่างที่ตัวเองก็อธิบายไม่ได้
อยู่มาวันหนึ่ง ผมลองกลับไปที่ร้านนั้นอีกครั้งในเวลาเดิมของสัปดาห์ แต่ตรงจุดที่เคยเป็นร้าน กลับกลายเป็นผนังปูนเปล่า ไม่มีประตู ไม่มีชั้นไม้ ไม่มีร่องรอยว่าร้านเคยตั้งอยู่ตรงนั้นมาก่อนเลย
ผมถามคนแถวนั้น ไม่มีใครรู้จักร้านขายเครื่องสำอางร้านนี้ บางคนบอกว่าตรงนั้นไม่เคยมีร้านอะไรเปิดมานานแล้ว
ผมยืนอยู่ตรงนั้นพักใหญ่ มือกำขวดเซรั่มในกระเป๋าแน่นเป็นครั้งแรก และเริ่มเข้าใจว่า สิ่งที่กำลังเกิดขึ้นกับผม อาจไม่ใช่เรื่องบังเอิญอีกต่อไป
บางอย่าง…กำลังค่อยๆ เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตผม ผ่านผิวหน้าที่ผมดูแลมันอย่างตั้งใจทุกคืน
และผมไม่แน่ใจเลยว่า เมื่อถึงวันที่มันเข้ามาแทนที่ผมทั้งหมดแล้ว
ผมจะยังเป็น “ผม” อยู่หรือไม่
