จำทำไม

หลังจากที่ผมหลุดพ้นจากถนนช่วงนั้นมาได้จนเจอแสงสว่างตามที่เล่าไปในตอนที่แล้ว ใจผมเริ่มชื้นขึ้นมาบ้างครับ ผมแวะจอดพักหายใจที่ศาลาริมทางที่มีไฟสลัวๆ อยู่พักหนึ่ง พยายามบอกตัวเองว่า "คงไม่มีอะไรแล้วแหละ" ก่อนจะตัดสินใจขับรถต่อไปเพื่อให้พ้นเขตป่านี้สักที แต่ทางข้างหน้ามันไม่ได้ง่ายแบบนั้นครับ พอขับห่างจากจุดพักมาได้ไม่กี่กิโลฯ ถนนก็เริ่มกลับมามืดสนิทอีกครั้ง…

การไป ภูสอยดาวสำหรับผม มันไม่เคยเริ่มต้นจากความฝันอยากพิชิตยอดเขามันเริ่มจากความคิดง่ายๆ ว่า ถ้าไม่ออกไปไหนสักที่ในช่วงเวลานี้ เราอาจจะปล่อยให้วันธรรมดาไหลผ่านไปเหมือนหลายเดือนที่ผ่านมา โดยที่ไม่ได้จดจำอะไรเป็นพิเศษเลย เช้าวันเดินทาง ทุกอย่างยังดูเบากระเป๋ายังไม่หนักเท่าที่ควรบทสนทนาในรถยังเต็มไปด้วยเรื่องจุกจิกใครลืมอะไร ใครเตรียมอะไรมากเกินไป…