Posts by jonmufc

หลังจากวันที่ผมกลับไปที่ร้านเครื่องสำอางเก่าใกล้ทางขึ้นดอยสุเทพแล้วพบว่ามันหายไปอย่างไร้ร่องรอย ผมเริ่มรู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่ท่ามกลางเรื่องที่อธิบายไม่ได้มากขึ้นเรื่อยๆ ทุกอย่างดูเหมือนจะค่อยๆ หลุดออกจากความเข้าใจปกติทีละนิด โดยเฉพาะขวดเซรั่มใสในกระเป๋าที่ผมยังคงใช้มันต่อทุกคืน ทั้งที่ในใจลึกๆ เริ่มรู้แล้วว่ามันไม่ใช่ของธรรมดา ผิวหน้าของผมตอนนั้นเรียกได้ว่าสมบูรณ์แบบที่สุดในชีวิต ไม่มีสิว ไม่มีรอย…

หลังจากคืนที่ผมเห็นเงาในกระจกขยับช้ากว่าตัวเองอย่างชัดเจนเป็นครั้งแรก ผมแทบไม่กล้ายืนอยู่หน้ากระจกนานๆ อีกเลย ทุกอย่างในห้องน้ำยังเหมือนเดิม ไฟยังสว่างเท่าเดิม กระจกยังใสเหมือนเดิม แต่ความรู้สึกที่เคยเป็นแค่ความแปลกใจ เริ่มกลายเป็นความระแวงโดยไม่รู้ตัว ผมพยายามบอกตัวเองว่า อย่าคิดมาก…

ผมย้ายมาอยู่เชียงใหม่ช่วงปลายฝนต้นหนาว เป็นช่วงที่อากาศเริ่มเย็นลงเล็กน้อยในตอนกลางคืน แต่กลางวันยังมีแดดแรงพอให้เหงื่อซึมได้ง่าย ห้องเช่าที่เลือกไว้เป็นห้องเล็กๆ ชั้นสามของตึกเก่าแถวถนนนิมมานเหมินท์ ไม่ได้ใหม่ ไม่ได้สวย แต่ราคาพอรับได้ และอยู่ไม่ไกลจากที่ทำงานมากนัก ตอนมาดูห้องครั้งแรก…

คืนนั้นเราออกเดินทางกลับจากต่างจังหวัดเกือบเที่ยงคืน ถนนเริ่มโล่งจนแทบไม่มีรถสวน ไฟข้างทางห่างออกไปทีละช่วง และความมืดก็ค่อยๆ เข้ามาแทนที่ทุกอย่างอย่างเงียบๆ เหลือเพียงแสงจากหน้ารถที่ส่องไปข้างหน้าเหมือนอุโมงค์แคบๆ ที่เราต้องขับผ่านไปให้พ้นโดยเร็วที่สุด ถนนเส้นนั้นไม่ใช่ถนนเปลี่ยวในแบบน่ากลัวทันที แต่มันเป็นความเงียบที่ค่อยๆ กดทับความรู้สึกโดยไม่รู้ตัว…

คืนนั้นเราออกจากภูสอยดาวช้ากว่าที่ตั้งใจไว้มาก ถนนช่วงขาลงแทบไม่มีไฟส่องทาง มีแค่แสงจากหน้ารถที่กวาดไปตามเส้นถนนคดเคี้ยวผ่านป่าทึบ เสียงในรถเงียบกว่าตอนขาขึ้น ไม่มีใครเปิดเพลง ไม่มีใครชวนคุย ทั้งที่ก่อนหน้านี้เรายังหัวเราะกันอยู่ เหมือนทุกคนรู้สึกตรงกันโดยไม่ต้องพูดว่า อยากให้การเดินทางช่วงนี้ผ่านไปให้เร็วที่สุด ถนนช่วงนั้นไม่ใช่ถนนน่ากลัวในแบบที่เห็นอะไรชัดเจน…

หลังจากเหตุการณ์ตอนเดินกลับจากลานหินปุ่มในช่วงเย็นวันนั้น ไม่มีใครในกลุ่มพูดถึงเสียงฝีเท้าที่ได้ยินอีกเลย ไม่ใช่เพราะทุกคนลืม แต่เหมือนเราทุกคนต่างเลือกจะวางเรื่องนั้นไว้เงียบๆ เหมือนเป็นบางอย่างที่ถ้าพูดออกมาแล้ว คืนที่เหลือของทริปอาจจะยาวนานขึ้นโดยไม่จำเป็น และคืนนั้นเองที่พวกเราเข้าเต็นท์เร็วกว่าทุกคืนที่ผ่านมา ทั้งที่ปกติแล้วช่วงกลางคืนคือเวลาที่เรามักนั่งคุยกันยาวที่สุด อากาศบน ภูสอยดาว…

ก่อนจะเดินทางมา ภูสอยดาวผมเคยได้ยินเรื่องเล่าประหลาดจากคนที่เคยขึ้นมาก่อนอยู่บ้าง เป็นเรื่องที่ไม่มีใครเล่าด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นหรืออยากให้คนฟังเชื่อจริงจังนัก แต่ก็มักจะจบด้วยประโยคคล้ายๆ กันว่า “มันแปลก” หรือ “ไม่รู้คิดไปเองหรือเปล่า” ซึ่งฟังดูเหมือนคำอธิบายที่ไม่ต้องการคำตอบ มากกว่าความพยายามพิสูจน์อะไรบางอย่าง…

ของบางอย่างไม่ได้หายไปไหนมันแค่อยู่ในที่ที่เราไม่เคยจำได้ว่าเอามันวางไว้ตอนไหน ผมเคยคิดว่าตัวเองเป็นคนซุ่มซ่ามจนกระทั่งเริ่มสังเกตว่า ของที่หายบ่อยที่สุดมักเป็นของที่ผมใช้ตอนกำลังคิดเรื่องอื่นอยู่พร้อมกันกุญแจที่วางลงตอนคุยโทรศัพท์โทรศัพท์ที่วางไว้ตอนกำลังรีบของชิ้นเล็กๆ ที่ถูกปล่อยจากมือในจังหวะที่หัวไม่ได้อยู่ตรงนั้น มือทำหน้าที่ของมันได้ดีแต่ความจำกลับไม่ตามมา บางครั้งผมหาของชิ้นเดิมไม่เจอ ทั้งที่มั่นใจว่าเพิ่งเห็นมันเมื่อไม่กี่นาทีก่อนเดินวนอยู่ในห้องเดิม เปิดลิ้นชักเดิม มองโต๊ะเดิมจนเริ่มสงสัยว่าตัวเองมองข้ามอะไรไปหรือจริงๆ แล้ว…