กล้องติดรถ

คืนนั้นเราออกจากภูสอยดาวช้ากว่าที่ตั้งใจไว้มาก ถนนช่วงขาลงแทบไม่มีไฟส่องทาง มีแค่แสงจากหน้ารถที่กวาดไปตามเส้นถนนคดเคี้ยวผ่านป่าทึบ เสียงในรถเงียบกว่าตอนขาขึ้น ไม่มีใครเปิดเพลง ไม่มีใครชวนคุย ทั้งที่ก่อนหน้านี้เรายังหัวเราะกันอยู่ เหมือนทุกคนรู้สึกตรงกันโดยไม่ต้องพูดว่า อยากให้การเดินทางช่วงนี้ผ่านไปให้เร็วที่สุด ถนนช่วงนั้นไม่ใช่ถนนน่ากลัวในแบบที่เห็นอะไรชัดเจน…