ถนนกลางคืน

คืนนั้นเราออกเดินทางกลับจากต่างจังหวัดเกือบเที่ยงคืน ถนนเริ่มโล่งจนแทบไม่มีรถสวน ไฟข้างทางห่างออกไปทีละช่วง และความมืดก็ค่อยๆ เข้ามาแทนที่ทุกอย่างอย่างเงียบๆ เหลือเพียงแสงจากหน้ารถที่ส่องไปข้างหน้าเหมือนอุโมงค์แคบๆ ที่เราต้องขับผ่านไปให้พ้นโดยเร็วที่สุด ถนนเส้นนั้นไม่ใช่ถนนเปลี่ยวในแบบน่ากลัวทันที แต่มันเป็นความเงียบที่ค่อยๆ กดทับความรู้สึกโดยไม่รู้ตัว…

คืนนั้นเราออกจากภูสอยดาวช้ากว่าที่ตั้งใจไว้มาก ถนนช่วงขาลงแทบไม่มีไฟส่องทาง มีแค่แสงจากหน้ารถที่กวาดไปตามเส้นถนนคดเคี้ยวผ่านป่าทึบ เสียงในรถเงียบกว่าตอนขาขึ้น ไม่มีใครเปิดเพลง ไม่มีใครชวนคุย ทั้งที่ก่อนหน้านี้เรายังหัวเราะกันอยู่ เหมือนทุกคนรู้สึกตรงกันโดยไม่ต้องพูดว่า อยากให้การเดินทางช่วงนี้ผ่านไปให้เร็วที่สุด ถนนช่วงนั้นไม่ใช่ถนนน่ากลัวในแบบที่เห็นอะไรชัดเจน…