นอกแผน

คืนนั้นเราออกเดินทางกลับจากต่างจังหวัดเกือบเที่ยงคืน ถนนเริ่มโล่งจนแทบไม่มีรถสวน ไฟข้างทางห่างออกไปทีละช่วง และความมืดก็ค่อยๆ เข้ามาแทนที่ทุกอย่างอย่างเงียบๆ เหลือเพียงแสงจากหน้ารถที่ส่องไปข้างหน้าเหมือนอุโมงค์แคบๆ ที่เราต้องขับผ่านไปให้พ้นโดยเร็วที่สุด ถนนเส้นนั้นไม่ใช่ถนนเปลี่ยวในแบบน่ากลัวทันที แต่มันเป็นความเงียบที่ค่อยๆ กดทับความรู้สึกโดยไม่รู้ตัว…

คืนนั้นเราออกจากภูสอยดาวช้ากว่าที่ตั้งใจไว้มาก ถนนช่วงขาลงแทบไม่มีไฟส่องทาง มีแค่แสงจากหน้ารถที่กวาดไปตามเส้นถนนคดเคี้ยวผ่านป่าทึบ เสียงในรถเงียบกว่าตอนขาขึ้น ไม่มีใครเปิดเพลง ไม่มีใครชวนคุย ทั้งที่ก่อนหน้านี้เรายังหัวเราะกันอยู่ เหมือนทุกคนรู้สึกตรงกันโดยไม่ต้องพูดว่า อยากให้การเดินทางช่วงนี้ผ่านไปให้เร็วที่สุด ถนนช่วงนั้นไม่ใช่ถนนน่ากลัวในแบบที่เห็นอะไรชัดเจน…

หลังจากเหตุการณ์ตอนเดินกลับจากลานหินปุ่มในช่วงเย็นวันนั้น ไม่มีใครในกลุ่มพูดถึงเสียงฝีเท้าที่ได้ยินอีกเลย ไม่ใช่เพราะทุกคนลืม แต่เหมือนเราทุกคนต่างเลือกจะวางเรื่องนั้นไว้เงียบๆ เหมือนเป็นบางอย่างที่ถ้าพูดออกมาแล้ว คืนที่เหลือของทริปอาจจะยาวนานขึ้นโดยไม่จำเป็น และคืนนั้นเองที่พวกเราเข้าเต็นท์เร็วกว่าทุกคืนที่ผ่านมา ทั้งที่ปกติแล้วช่วงกลางคืนคือเวลาที่เรามักนั่งคุยกันยาวที่สุด อากาศบน ภูสอยดาว…

ก่อนจะเดินทางมา ภูสอยดาวผมเคยได้ยินเรื่องเล่าประหลาดจากคนที่เคยขึ้นมาก่อนอยู่บ้าง เป็นเรื่องที่ไม่มีใครเล่าด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นหรืออยากให้คนฟังเชื่อจริงจังนัก แต่ก็มักจะจบด้วยประโยคคล้ายๆ กันว่า “มันแปลก” หรือ “ไม่รู้คิดไปเองหรือเปล่า” ซึ่งฟังดูเหมือนคำอธิบายที่ไม่ต้องการคำตอบ มากกว่าความพยายามพิสูจน์อะไรบางอย่าง…