เรื่องเล่าลี้ลับ

หลังจากวันที่ผมกลับไปที่ร้านเครื่องสำอางเก่าใกล้ทางขึ้นดอยสุเทพแล้วพบว่ามันหายไปอย่างไร้ร่องรอย ผมเริ่มรู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่ท่ามกลางเรื่องที่อธิบายไม่ได้มากขึ้นเรื่อยๆ ทุกอย่างดูเหมือนจะค่อยๆ หลุดออกจากความเข้าใจปกติทีละนิด โดยเฉพาะขวดเซรั่มใสในกระเป๋าที่ผมยังคงใช้มันต่อทุกคืน ทั้งที่ในใจลึกๆ เริ่มรู้แล้วว่ามันไม่ใช่ของธรรมดา ผิวหน้าของผมตอนนั้นเรียกได้ว่าสมบูรณ์แบบที่สุดในชีวิต ไม่มีสิว ไม่มีรอย…

หลังจากคืนที่ผมเห็นเงาในกระจกขยับช้ากว่าตัวเองอย่างชัดเจนเป็นครั้งแรก ผมแทบไม่กล้ายืนอยู่หน้ากระจกนานๆ อีกเลย ทุกอย่างในห้องน้ำยังเหมือนเดิม ไฟยังสว่างเท่าเดิม กระจกยังใสเหมือนเดิม แต่ความรู้สึกที่เคยเป็นแค่ความแปลกใจ เริ่มกลายเป็นความระแวงโดยไม่รู้ตัว ผมพยายามบอกตัวเองว่า อย่าคิดมาก…

ผมย้ายมาอยู่เชียงใหม่ช่วงปลายฝนต้นหนาว เป็นช่วงที่อากาศเริ่มเย็นลงเล็กน้อยในตอนกลางคืน แต่กลางวันยังมีแดดแรงพอให้เหงื่อซึมได้ง่าย ห้องเช่าที่เลือกไว้เป็นห้องเล็กๆ ชั้นสามของตึกเก่าแถวถนนนิมมานเหมินท์ ไม่ได้ใหม่ ไม่ได้สวย แต่ราคาพอรับได้ และอยู่ไม่ไกลจากที่ทำงานมากนัก ตอนมาดูห้องครั้งแรก…